Ενάντια στην κατασκευή αεροδρομίου στο Καστέλλι Πεδιάδος – Εκδήλωση Παρασκευή 26/2/2010

- ‘Ωρα 17:00  – παρέμβαση-αντιπληροφόρηση ( πλατεία  ελευθερίας )

- Ώρα 19:30  – συζήτηση ενημέρωση για το  θέμα ( κατάληψη ευαγγελισμού)

Ρεμπέτικο γλέντι – Τσικνοπέμπτη 4/2/2010 – ώρα 21:00 στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο

Συζήτηση – ενημέρωση σχετικά με την άρνηση στράτευσης & τους Αντιρρησίες Συνείδησης – Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010 – ώρα 19:00 – Κατάληψη Ευαγγελισμού  Θεοτοκοπούλου 18

Καφενείο οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας δρόμου Απατρις – παρασκευή 29/1/10

3η βραδιά καραόκε στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο της κατάληψης

Παρασκευή 22/1/10- ώρα 23:00

Τη Πεμπτη 24/12 τα ξημερωματα, η αστυνομια εβαλε σε αεροπλανο με προορισμο την Αθηνα, τον Τουρκο πολιτικο προσφυγα Ridvan Celik (Rido) ,ο οποιος ζητα απο το 1991 πολιτικο ασυλο στην Ελλαδα.
Ο Rido ο οποιος ειναι ανυποτακτος απο τον Τουρκικο στρατο (αρνηθηκε να καταταγει για να μη πολεμησει τους Κουρδους ανταρτες) διεφυγε το 1991 στην Ελλαδα και απο τοτε ενω εχει κανει αιτηση δυο φορες για να του δωθει πολιτικο ασυλο μεχρι στιγμης δε του εχει δωθει.
Ο Rido συνελληφθει στις 6/12/2009 οταν τα ΜΑΤ επιτεθηκαν σε ομαδα 20 συντροφων που πηγαιναν στο σημειο συγκεκντρωσης της πορειας για τον ενα χρονο απο τη δολοφονια Αλεξανδρου Γρηγοροπουλου και την εξεγερση που ακολουθησε.
Κρατουνταν απο τις 6/12 μεχρι σημερα στην ΓΑΔ Ηρακλειου,ενω οσες κινησεις εγιναν για προσωρινη απελευθερωση του και εξεταση του αιτηματος του για πολιτικο ασυλο δεν καρποφορησαν με αποτελεσμα ο Rido να κινδυνευει με αμεση απελαση στο φασιστικο Τουρκικο κρατος.
Προφανως η εν κρυπτω μεταφορα του στην Αθηνα και η μερα που διαλεξε το ελληνικο κρατος να τον μεταφερει (24/12),δειχνει οτι θα τον απελασουν.

Ο Ριντο βρισκεται στο αλλοδαπων στη Πετρου Ραλλη.

Ακολουθει κειμενο αλληλεγγυης  που μοιραζεται στο Ηρακλειο:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

“Ονομάζομαι Ridvan Celik. Το Σεπτέμβριο του 1991 κλήθηκα από τις τουρκικές αρχές να παρουσιαστώ στο στρατό, προκειμένου να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στην περιοχή του Ντιαρμπακίρ( Νοτιοανατολική Τουρκία – Βόρειο Κουρδιστάν), στην οποία την εποχή εκείνη μαίνονταν οι μάχες μεταξύ των Κούρδων ανταρτών και των τουρκικών δυνάμεων. Δεδομένου ότι δεν επιθυμούσα να εμπλακώ ως στρατιώτης στις μάχες αυτές, οι οποίες είχαν πάρει διαστάσεις εμφυλίου πολέμου, εγκατέλειψα τη χώρα μου τρεις μέρες αφότου έλαβα την πρόσκληση για την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας.”

Απόσπασμα από την αίτηση του Ridvan Celik προς το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης για χορήγηση πολιτικού ασύλου, Σεπτέμβριος 1991

Ο Ridvan Celik (Rido) ήρθε στην Ελλάδα ως πολίτικός πρόσφυγας το 1991,σε ηλικία 22 ετών..Επέλεξε να αυτοεξοριστεί όταν αναγκάστηκε απο το φασιστικό τουρκικό καθεστώς να καταταγεί και να πολεμήσει ενάντια στα ταξικά του αδέρφια ,τους Κούρδους αντάρτες του PKK. Το 2002 το τουρκικό κράτος τον διέγραψε απο πολίτη του, αφού για 11 χρόνια ήταν “ανυπότακτος”.Φθάνοντας στην Ελλάδα συνέχισε να αγωνίζεται και να συμμετέχει στα κινήματα.Η συνεχής άρνηση του ελληνικού κράτους, από το 1991, να του χορηγήσει πολιτικό άσυλο ανάγκασε τον Rido να ζει σε ημιπαράνομο καθεστώς, μετατρέποντάς τον παράλληλα σε πεδίο εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια για τους μετανάστες, στερεί απο τον Rido όλα τα αυτονόητα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, καθιστώντας τον νομικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Αδυνατεί να φύγει νόμιμα απο την χώρα, καθώς δε δικαιούται ούτε ταυτότητα ούτε διαβατήριο, με αποτέλεσμα να τον κρατάει όμηρο και να τον οδηγεί συνεχώς στην παρανομία. Η σύλληψη του μπορεί να επιφέρει την απέλασή του στην Τουρκία, όπου το ελάχιστο που θα του επιβληθεί είναι η φυλάκιση και ο εξαναγκασμός του να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, συμμετέχοντας στον πόλεμο ενάντια στο δίκαιο κουρδικό αγώνα.

Καλούμε τους φορείς ,τους φοιτητικούς συλλόγους,τους μαθητές, τις πολιτικές οργανώσεις, τους μετανάστες και κάθε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, το οποίο ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαθέσει κάθε δυνατό πολιτικό μέσο για να χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στον Rido.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ RIDVAN CELIK (RIDO)

αλληλεγγυοι/ες

Τη βία, τα σπασίματα, τις κουκούλες, τη νομιμότητα, τους μαθητές, την κατάληψη της Ανδρόγεω και τους βανδαλισμούς

Εισαγωγή

Έπειτα από την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη και υπό τον φόβο ενός ακόμη μεγαλύτερου ξεσπάσματος, η κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει δραστικά μέτρα στοχοποιώντας πρωτίστως τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και ενισχύοντας τα σώματα ασφαλείας και την προπαγάνδα των Μ.Μ.Εξημέρωσης.

Βασική προϋπόθεση της καταστολής είναι η κοινωνική συναίνεση. Εδώ κολλάει και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. Με τη συνεχή χρήση των όρων βία και τρομοκρατία και τη διαστρεβλωμένη προβολή συγκρουσιακών καταστάσεων, συλλήψεων κτλ, χωρίς να αναφέρονται στο πολιτικό υπόβαθρο όλων αυτών, καταφέρνουν να γίνονται ηθικοί αυτουργοί μιας έντονης τρομοϋστερίας. Φοβίζουν τον κόσμο κάνοντάς τον να πιστεύει ότι ο πλέον επικίνδυνος εχθρός του είναι οι αναρχικοί. Μα τι είναι αυτό που θέλετε να διασφαλίσετε εν τέλει, την ”προστασία του πολίτη” ή την προστασία της εξουσίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται;

Έχοντας κάνει το πρώτο βήμα μαζικής πλύσης εγκεφάλου, εφαρμόζεται η καταστολή από την οποία χορτάσαμε και φέτος. Και όταν μιλάμε για καταστολή εννοούμε: 1200 προσαγωγές και εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις ανά την Ελλάδα, εισβολή σε στέκια (που βαπτίζονται «γιάφκες»), διαλύσεις πορειών…

Ένα σύντομο Χρονικό των γεγονότων

Την Κυριακή 6-12 όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και στο Ηράκλειο είχε καλεστεί πορεία για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Πριν την πορεία οι δυνάμεις “προστασίας του πολίτη” είχαν αποκλείσει φασιστικά την πρόσβαση στον χώρο συγκέντρωσης σε όσους έρχονταν από τις δύο καταλήψεις (ΠΙΚΠΑ, Ευαγγελισμός) με αποτέλεσμα την προληπτική σύλληψη έξι συντρόφων, ο ένας εκ των οποίων κινδυνεύει με απέλαση. Ακολούθησε πορεία περίπου 800 ατόμων υπό την ασφυκτική παρουσία των φρουρών του καθεστώτος. Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε κατάληψη της Ανδρόγεω σε ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες. Το βράδυ εμφανίζονται φωτιές στην παραλιακή και στον ΟΤΕ στη  Θέρισσο, ενώ καίγεται και μια αντιπροσωπία  αυτοκινήτων περιφερειακά του Ηρακλείου. Την επόμενη (7-12) πραγματοποιείται ογκώδης συγκρουσιακή πανεκπαιδευτική πορεία 3000 ατόμων με τους μαθητές να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος. Κατά τη διάρκεια της πορείας μαθητές επιτίθενται συνεχώς σε μπάτσους και ασφαλίτες για να καταλήξουν σε μια μαζική και αρκετής διάρκειας σύγκρουση με τα ΜΑΤ έξω από τα δικαστήρια. Το απόγευμα, λίγο μετά την απελευθέρωση των συλληφθέντων της Κυριακής, ξεκινάει πορεία 250 ατόμων μετά από κάλεσμα του αναρχικού χώρου. Η παρουσία των μπάτσων ξεπερνά κάθε όριο, με οχτώ διμοιρίες και κουκουλοφόρους ασφαλίτες να είναι παρατεταγμένοι πίσω και πλάγια της πορείας. Μετά από σχετικά ασήμαντες συγκρούσεις, η πορεία κόβεται σε τρία κομμάτια και αμέσως μετά ασφαλίτες, ειδικοί φρουροί και χαφιέδες επιδίδονται σε κυνηγητό διαδηλωτών χωρίς αποτελέσματα. Τη νύχτα οι μπάτσοι που φυλάνε την Περιφέρεια Κρήτης δέχονται επίθεση με μολότοφ.

Για τις κουκούλες

Η κουκούλα είναι το προφανές μέσο προφύλαξης από τις κάμερες των μπάτσων  και των μέσων μαζικής εκτροφής (ΜΜΕ), μέσο προστασίας από τα παράνομα χημικά και τους κάθε λογής χαφιέδες που κυκλοφορούν γύρω από τις πορείες. Πέρα από τα προφανή, είναι επίσης ένα μέσο προφύλαξης από καταστάσεις που επισήμως δεν συμβαίνουν, γιατί αποκρύπτονται τακτικά από τα φερέφωνα του κάθε καναλάρχη. Είναι μέσο προφύλαξης από τη χυδαία φύση των ΜΑΤ, από τις παρακρατικές συμμορίες που κρύβονται πίσω τους, από τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα, από τις σημειωμένες φωτογραφίες με πρόσωπα, από τη φυλακή…

Μαντίλια, κουκούλες και μάσκες ήταν πάντα το ελάχιστο μέσο προστασίας για κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο, από τον Μάη του ‘68, στους αυτόνομους στην ιταλία, στη γερμανία του ’80, στους Ζαπατίστας και σε άλλες γωνιές της λατινικής αμερικής, μέχρι και την ελληνικη αριστερά (προ αμνημονεύτων χρόνων). Μέσα στη φθορά του χρόνου, τα μαντίλια γίνανε κουκούλες και τα μέσα αλλάξανε μορφή, κρύβοντας όμως πάντα πίσω τους τις ίδιες ανυπότακτες διαθέσεις – που δεν παλιώνουν ποτέ.

Για τα σπασίματα και την κοινωνική αντιβία

Πάγια τακτική του κράτους και των κολαούζων του είναι η διαστρέβλωση τη πραγματικότητας και η δημιουργία ψευδών εντυπώσεων. Έτσι η ντόπια εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ, σαν καλός εντολοδόχος του καθεστώτος, πέρυσι κατά την διάρκεια της εξέγερσης κυκλοφόρησε με εξώφυλλο “ΧΑΟΣ -ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ”. Ποιον όμως και κυρίως ποιες πράξεις φοβάται η κοινωνία του Ηρακλείου;

Είναι γνωστό και δεν αμφισβητείται από κανέναν ότι τόσο πέρυσι τον Δεκέμβρη, όσο και καθ’ όλη τη διαδρομή του αναρχικού χώρου στο Ηράκλειο, οι επιθέσεις που έχουν γίνει στρέφονται στοχευμένα είτε κατά τραπεζών και κρατικών κτιρίων είτε κατά μπάτσων. Εάν ρουφιανοφυλλάδες προσπαθούν επανειλημμένα να ταυτίσουν αυτούς τους στόχους με την κοινωνία, αυτό δυο πράγματα μπορεί να σημαίνει: Πρώτον είτε πιστεύουν ότι όλη η κοινωνία δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα και βολεύεται με μια άρρωστα παρατεταμένη κατάσταση “ησυχίας- τάξης και ασφάλειας”, είτε δεύτερον θεωρούν την κοινωνία ένα σύμπλεγμα τραπεζιτών, κρατικών αξιωματούχων, μπάτσων, βιομηχάνων και δημοσιογράφων παραβλέποντας την ύπαρξη της πλειοψηφίας που ταΐζει όλους τους παραπάνω. Η δεύτερη άποψη απευθύνεται σε αφελείς που πιστεύουν ότι έχουν κοινά συμφέροντα με μια τράπεζα και άλλα τέτοια, η πρώτη όμως αποτελεί μόνιμη και σταθερή βάση του ιδεολογήματος της ασφάλειας.

Σύμφωνα με αυτό το ιδεολόγημα οι πολίτες αισθάνονται ανασφαλείς από την “εγκληματικότητα” έτσι γενικά, άσχετα απ’ το εάν το έγκλημα είναι ταξικό, πολιτικό, οικονομικό ή  έγκλημα πάθους, και διψάνε για περισσότερους μπάτσους στο δρόμο, κάμερες ασφαλείας, αύρες και άλλα. Υπάρχουν όμως κάποια κοινωνικά κομμάτια που φαίνεται να διαφωνούν, πράγμα που μπορούν να επιβεβαιώσουν και οι πανικόβλητοι ειδικοί φρουροί που ακόμα τρέχουν για να φύγουν από την πλατεία Ελευθερίας εξαιτίας της μαθητικής πορείας της Δευτέρας 7/12. Και αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας αυξάνονται και αγριεύουν.

Εμείς ως αναρχικοί ξεκαθαρίζουμε ότι η εξεγερτική βία είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούμε και δεν σκοπεύουμε να εγκαταλείψουμε. Θα βρισκόμαστε πάντα δίπλα σε αυτούς που αντιστέκονται, συνδιαμορφώνοντας μαζί τους τα μέσα πάλης. Η καταστροφή τραπεζών, κρατικών κτιρίων και πολυεθνικών είναι συμβολική πράξη αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η βία εναντίον των μισθοφόρων μπάτσων είναι πράξη αξιοπρέπειας. Ο αγώνας ενάντια στο καθεστώς και τους πάνοπλους στρατούς του δεν μπορεί να είναι ειρηνικός…

Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και δίκαιο.

Οι νόμοι και ο θεσμός της «Δικαιοσύνης» που αυτοί εκφράζουν δεν είναι ένα σύνολο κοινώς αποδεκτών κανόνων, όπως προσπαθούν να μας πείσουν τα μέσα κρατικής προπαγάνδας και χειραγώγησης (σχολεία, ΜΜΕ, κλπ). Αντίθετα, είναι τα απαραίτητα εργαλεία λειτουργίας και επιβολής του κράτους. Κόβονται και ράβονται για να εξυπηρετούν και να νομιμοποιούν τα εξουσιαστικά και κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα που το τελευταίο προασπίζει. Με λίγα λόγια, αποφασίζονται και θεσπίζονται από τους «από πάνω» για να κρατούν δέσμιους τους «από κάτω».

Εισαγγελείς και δικαστές εξαντλούν όλη την αυστηρότητα τους σε αδύναμες κοινωνικά ομάδες (μετανάστες, τοξικομανείς, τσιγγάνους, κλπ) και κοινωνικούς αγωνιστές. Με μεγάλη προθυμία τους στέλνουν στη φυλακή. Με τον ίδιο ζήλο χαρακτηρίζουν απεργίες ως «παράνομες και καταχρηστικές» και συμμετέχουν στο κουκούλωμα των δολοφονιών εργατών στα σύγχρονα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς.

Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε, που αν κατηγορηθείς για την κλοπή του «αμύθητου» ποσού των 20 ευρώ κινδυνεύεις να σαπίσεις και να πεθάνεις στη φυλακή (όπως συνέβη πρόσφατα στην 30χρονη Μαρία Αντωνίου), την ίδια ώρα που τράπεζες και μεγαλοεπιχειρηματίες απομυζούν τρισεκατομμύρια με τις πλάτες του νόμου! Την ίδια ώρα που άρχοντες και βουλευτάδες στήνουν τρελό φαγοπότι γύρω από ασφαλιστικά ταμεία, Βατοπέδια, Ζήμενς, κλπ και μόνο εθνικοί ευεργέτες δεν έχουν ανακηρυχθεί ακόμα.

Σε ένα εκ θεμελίων άδικο σύστημα, οι νόμοι και η «Δικαιοσύνη» είναι ένα κάλπικο κουρελόχαρτο που το αγοράζει όποιος δώσει περισσότερα…

Από την άλλη τα μέσα που χρησιμοποιούν όσοι αγωνίζονται ενάντια σε αυτήν την οργανωμένη βαρβαρότητα δεν μπορούν να μπαίνουν στο πλαίσιο «νομιμότητας» που ορίζει το κράτος. Ή, όπως λέει ένα παλιό μα πάντα επίκαιρο σύνθημα: «οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Είναι ΔΙΚΑΙΟΙ».

Για την Κατάληψη της Ανδρόγεω

Την Κυριακή 6-12 προχωρήσαμε σε κατάληψη του κτιρίου της Ανδρόγεω σε ένδειξη αλληλεγγύης στους  έξι συλληφθέντες με σκοπό να το χρησιμοποιήσουμε ως κέντρο αντιπληροφόρησης ενάντια στη γενικότερη αστυνομοκρατία των ημερών σε όλη τη χώρα, αλλά και την απροσχημάτιστη καταστολή που δεχτήκαμε στο Ηράκλειο. Είναι γεγονός πως το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν περιφρουρήθηκε επαρκώς, με αποτέλεσμα (για πρώτη φορά μετά από μια σειρά παρόμοιων ενεργειών μας στο παρελθόν) να υπάρξουν κλοπές και βανδαλισμοί στο χώρο του κτιρίου. Οι πράξεις αυτές μας βρίσκουν μετωπικά αντίθετους, αφενός γιατί τα ιδιοτελή τους κίνητρα συγκρούονται ευθέως με τις αρχές της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας που πρεσβεύουμε, αφετέρου γιατί δεν συνάδουν με την υπευθυνότητα που σε τέτοιες περιπτώσεις οφείλει να επιδεικνύει ένας ιδεολογικός χώρος που αποτελεί πολιτική οντότητα με συγκεκριμένες, συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων και προτάσσει την αρχή της αυτοοργάνωσης ως το πιο δόκιμο μέσο τόσο για να εφαρμόζονται οι αποφάσεις αυτές όσο και για να δρα η ίδια η κοινωνία, στην οποία ανήκει και απευθύνεται. Στο μέλλον και σε παρόμοια εγχειρήματα όποιος έρθει με ιδιοτελείς σκοπούς, να ξέρει ότι δεν έχει θέση σε τέτοιες κινήσεις και καλύτερα να μην συμμετάσχει σε αυτά.

Για τη μαθητιώσα νεολαία

Η συμμετοχή των νέων ήταν αδιαμφισβήτητα αυτό που και φέτος έκανε τη διαφορά. Όσοι-ες είδαν ή συμμετείχαν στην πορεία της Δευτέρας 7/12/09 δεν μπορεί παρά να ένιωσαν χαρά και ελπίδα. Τα πανό και τα συνθήματα που ακούγονταν έκαναν σαφές ότι αυτή η γενιά βλέπει τα πράγματα αλλιώς, πιο καθαρά θα λέγαμε. Όταν βλέπει τους μπάτσους βλέπει την εξουσία στην πιο ξεκάθαρη μορφή της, και της επιτίθεται. Όταν βλέπει τράπεζες βλέπει εκμετάλλευση. Όταν βλέπει το μέλλον της, βλέπει ότι αυτό το σύστημα δεν έχει τίποτα να της υποσχεθεί παρά μόνο αβεβαιότητα, εκμετάλλευση και υποταγή.

Χαιρετίζουμε λοιπόν την νέα γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο, γιατί αν δεν το κάνει θα καταστραφεί μαζί του. Ραντεβού στο δρόμο και στους αγώνες…

ΤΟΠΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

ΤΟΠΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

«Οι μέρες περνάνε, μέσα στους βουβούς και μίζερους τοίχους, σκέψεις έρχονται και φεύγουν, εικόνες περνάνε γρήγορα και άλλες κοντοστέκονται στο μυαλό μου, υπάρχουν όμως και εικόνες, στιγμές και συναισθήματα που δεν φεύγουν, δεν ξεχνιούνται είναι καλά ριζωμένα στην καρδιά της συνείδησης μου. Δεν ακουμπιούνται, δεν αλλοιώνονται, δεν θρυμματίζονται. Είναι στιγμές λύσσας και οργής, είναι εικόνες φωτιάς και εκκωφαντικών θορύβων, είναι συναισθήματα αγάπης και συντροφικότητας, είναι στιγμές και πράξεις, μιας πορείας ζωής που έχει ένα και μόνο σκοπό να κρατήσει ψηλά τη σημαία της αδιάλλακτης αξιοπρέπειας» (Ηλίας Νικολάου, 6/6/09 φυλακές Άμφισσας).

Στις 13 Γενάρη του 2009 συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται ο 26χρονος αναρχικός Ηλίας Νικολάου κατηγορούμενος για τον εμπρησμό του κτηρίου της δημοτικής αστυνομίας στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης. Ο σύντροφος από την αρχή αρνείται όλες τις κατηγορίες, οι οποίες είναι ένα κακούργημα και δυο πλημμελήματα.

Ο Ηλίας Νικολάου είναι ο ένας από τους 3 διωκόμενους για την υπόθεση εμπρησμών για την οποία είχε προφυλακιστεί το 2007 και για ένα περίπου χρόνο ο Β. Μποτζατζής. Όταν ο τελευταίος αποφυλακίστηκε, οι 3 εμφανίστηκαν με δικιά τους πρωτοβουλία και αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση και περιοριστικούς όρους.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύλληψη του Ηλία έγινε λίγο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Μια εξέγερση που έχει αφήσει πίσω της δομές και έχει καλλιεργήσει συνειδήσεις. Έχει φέρει κοντά ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες που τους ένωσε ο δρόμος και η ανάγκη να δημιουργήσουν συλλογικά και αδιαμεσολάβητα. Αυτές οι δομές βρίσκονται στις μικρές καθημερινές αντιστάσεις και στον πολλαπλασιασμό των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, όπως τις συνελεύσεις γειτονιάς, τα αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, τα στέκια και τις καταλήψεις.

Όσο όμως πολλαπλασιάζονται τα κοινωνικά κομμάτια που έχουν επιλέξει το δρόμο της αντίστασης τόσο το κράτος αντεπιτίθεται αναπτύσσοντας και εξελίσσοντας την αντιεξεγερτική του στρατηγική, τόσο σε επικοινωνιακό, όσο και σε θεσμικό και ωμά κατασταλτικό επίπεδο. Έτσι, από πέρυσι μέχρι τώρα έχει θεσπίσει και εφαρμόσει νέους νόμους όπως τον κουκουλονόμο και το νόμο για τη λήψη DNA, εξαπολύει διαρκώς απειλές για εκκενώσεις ελεύθερων χώρων και εγκαθιστά καθημερινά έναν ολόκληρο αστυνομικό στρατό κατοχής στα Εξάρχεια. Ταυτόχρονα, εντείνεται η παρουσία και οι περιπολίες μπάτσων, ακόμα και στις επαρχιακές πόλεις. Επίσης, κάθε λίγο και λιγάκι το κράτος εξαπολύει πογκρόμ εναντίον των μεταναστών τόσο στους δρόμους και όσο και εκκενώνοντας κτήρια και καταυλισμούς στους οποίους διέμεναν, απελαύνοντας αρκετούς με συνοπτικές διαδικασίες και στέλνοντας μαζικά κάποιους άλλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το μακρύ χέρι του κράτους, δηλαδή οι παρακρατικές συμμορίες φασιστοειδών αναθαρρεύουν και είτε κατ’ εντολή είτε πρωτοβουλιακά, ξυλοκοπούν μετανάστες και επιτίθενται σε στέκια και καταλήψεις. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν προώθηση της ρουφιανιάς με την επικήρυξη με 600.000€ των 3 συντρόφων που κατηγορούνται για ληστεία στην εθνική τράπεζα τον Ιανουάριο του 2006, καθώς και οι χωρίς ουσιαστικά στοιχεία συλλήψεις και προφυλακίσεις αναρχικών και φίλων τους κατηγορούμενοι για ενέργειες της επαναστατικής οργάνωσης «συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς».

Μέσα σε αυτό το στρατηγικό σχέδιο πρόληψης και καταστολής των αντιστάσεων σε κάθε κοινωνικό πεδίο, η εξουσία κρατάει κατά καιρούς σε καθεστώς ομηρίας αγωνιζόμενους ανθρώπους, όπως ο Ηλίας Νικολάου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στήνοντας ένα κατηγορητήριο με μοναδικό στοιχείο την κατάθεση ενός μπάτσου και με κριτήριο την παρουσία του συντρόφου στην ευρύτερη περιοχή που έγινε ο εμπρησμός (βαπτίζοντας τη σύλληψη του «επ’ αυτοφώρω») καθώς και ότι ανήκει στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο.

Η δίκη του έγινε στο μικτό ορκωτό δικαστήριο Θεσσαλονίκης στις 2 και 3 Δεκέμβρη μέσα σε κλίμα έντονης αστυνομοκρατίας, όπου οι μπάτσοι απαγόρευαν στην είσοδο σε όσους δεν ήταν «αρεστοί», ενώ ακόμα και οι δικηγόροι έπρεπε να περάσουν διαδοχικούς ελέγχους πριν μπουν στην αίθουσα. Ακόμα και μέσα στη αίθουσα υπήρχαν 4 εκαμίτες με αυτόματα στα χέρια…

Κατά τη διάρκεια της δίκης, οι 2 μπάτσοι μάρτυρες κατηγορίας έπεσαν σε φοβερές αντιφάσεις (σύμφωνα με τα λεγόμενα τους ένας απ τους 2 πρέπει να λέει ψέματα), ενώ οι μάρτυρες υπεράσπισης είπαν ότι την ώρα του συμβάντος ο Ηλίας ήταν ακόμα στην ταβέρνα που δουλεύει, και ότι στον Εύοσμο βρέθηκε επειδή πήγε ένα συνάδελφο του στο σπίτι του. Αυτά όμως δεν εμπόδισαν το δικαστήριο να ανακοινώσει την προαποφασισμένη ετυμηγορία του, καταδικάζοντας τον με ποινή κάθειρξης 7,5 ετών χωρίς αναστολή, για τις κατηγορίες της «κατοχής εκρηκτικών υλών» και της «έκρηξης με κίνδυνο για άνθρωπο και πράγματα».

Ο φασισμός της αστικής δημοκρατίας γίνεται ολοένα και πιο απροκάλυπτος. Με προληπτικές προσαγωγές, συλλήψεις και προφυλακίσεις, κατασκευασμένα κατηγορητήρια και εκδικητικές ποινές, επιχειρείται όχι μόνο η εξόντωση των κοινωνικών αγωνιστών, αλλά και η άμβλυνση των κοινωνικών αντιστάσεων. Και αυτό ξεκινώντας από την πάταξη όσων επιλέγουν να κινηθούν ενάντια στις κυριαρχικές επιλογές, και καταλήγοντας στον εκφοβισμό κάθε εκμεταλλευόμενου, πως αν δεν κοιτάζει τη «δουλίτσα» του και σκέφτεται να αντιταχθεί στις προσταγές των αφεντικών κινδυνεύει να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα.

Όμως, καμιά αντιεξεγερτική εκστρατεία και καταστολή δεν μπορεί να αναχαιτίσει τους κοινωνικούς αγώνες. Απέναντι στην ιλουστρασιόν νεκρόφιλη καθεστωτική σαπίλα, τα μονοπάτια της αντίστασης θα συνεχίζουν να εξερευνούνται και να διασχίζονται από το ασίγαστο πάθος για ζωή και ελευθερία.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΜΗΡΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Κατάληψη Ευαγγελισμού